Dag 8 – 11 Montréal, een stad met vele gezichten

Vandaag gaan we naar Canada! We zijn ontzettend nieuwsgierig, ook hoe dat land is ten opzichte van Amerika. De autorit naar Montréal duurt ongeveer 5 uur vanuit Boston. Maar hoe lang we er echt over gaan doen, hangt af van hoe het bij de grens zal gaan. Onderweg, ongeveer op de helft van de route en precies langs de snelweg, blijkt de Ben & Jerry’s ijsfabriek te zitten, die je ook kunt bezoeken. Een win-win tussenstop, zullen we maar zeggen. 

Waar het heel erg rustig en ook best saai is op de weg, blijkt het verrassend druk te zijn bij Ben & Jerry. Zodra we bij deze smakelijke mannen de parkeerplaats oprijden, zijn er in één keer heel veel mensen. Ze zijn duidelijk ingericht op veel bezoekers, want rondom de fabriek zijn allerlei parkeergebieden, parkeerregelaars en speeltuinen. En heel komisch een …. Flavor Graveyard. Een begraafplaats voor de ijssmaken, die het niet hebben overleefd. Op de grafstenen staan de jaren dat deze smaken op de markt waren en de kenmerken van de smaak. Sommigen zijn al ten zielen gegaan in hetzelfde jaar als dat ze het levenslicht gezien hebben. Hoe treurig… haha. Helaas bleek de rondleiding door de fabriek voor die dag al volgeboekt te zijn (of we echt iets gemist hebben, zullen we nooit weten), dus waren we aangewezen op het souvenirs winkeltje (mwah) en de hele lange rij voor een vers geschept ijsje. Zonder ijsje konden we natuurlijk niet weggaan, maar gelukkig bleken Ben & Jerry snel te werken.  

De rest van de route naar Montréal was saai. Waar we in West-Amerika verrast waren door het steeds veranderende landschap, is de omgeving hier aan de oostkant de hele route hetzelfde; een 2- of 3-baans weg, met nauwelijks verkeer en alleen maar bomen langs de weg. Geen dorpje, geen andere omgeving, helemaal niks. Na ongeveer 4 uur rijden kwamen we bij de grens met Canada. Hier had ik persoonlijk wel wat spanning en sensatie verwacht, gezien ook de verhalen die ik hierover gelezen had, maar ook dit was saai. We waren de enige bij de grens en een streng kijkende douanier met zonnebril vroeg ons de ramen van de auto naar beneden te doen, onze zonnebril af te doen om te checken of we wel echt op de pasfoto leken en hij vroeg stug een paar vragen, waarna we door konden rijden. Wij vroegen ons af of hij altijd zo stug is of dat het bij de act hoort…

Montréal ligt niet ver over de grens. Het eerste wat opvalt is dat alles in het Frans is; de namen van de bedrijven, de straatnamen, de borden langs de weg en natuurlijk de voertaal. Quebec, de regio waar Montréal in ligt, is Frans. Kunnen we dat ook weer een beetje oefenen. C’est très bien!

We komen Montréal binnen met een hele grote hoosbui met hagel en harde wind. Ongelooflijk hoeveel water er naar beneden komt. De hele binnenstad stond daardoor gelijk vast en blank. Daardoor was het even goed kijken waar het hotel precies was en waar we konden parkeren. Na wat verkeerschaos hebben we het gevonden. Ons hotel blijkt een megagebouw te zijn, met daarbij een 6 verdieping tellende parkeergarage, gelegen boven het centraal station. We zitten in ieder geval centraal de aankomende dagen…. Check! Pittoresk is het wat minder. Het hotel zit op de 10e verdieping van het voornamelijk betonnen pand en is groots. Op de 10e verdieping zit ook een verwarmd, best groot, buitenzwembad en een grote groene tuin, met veel bomen en …eekhoorns. Toch bijzonder hoe die daar zo hoog, midden in de stad, terecht zijn gekomen. Onze prima hotelkamer heeft een heel groot raam, dat uitkijkt over die tuin met eekhoorns. Omdat we best moe zijn van alle indrukken van de afgelopen dagen, hebben we in het hotel gegeten en hebben we de rest van de avond gerelaxt. Door de inrichting en de grootsheid van het hotel hebben we het gevoel op een cruiseschip te zitten haha. Ries en Morris zijn nog even op pad geweest, want Ries kreeg last van een ontstoken ooglid, maar door het gekochte zalfje bij de apotheek gaat dat nu weer heel goed, gelukkig. 

De eerste ochtend in Montréal is een slome ochtend. Aan het einde van de ochtend zijn we de stad ingegaan en omdat het al bijna lunchtijd was, hebben we van het ontbijt ook maar gelijk de lunch gemaakt. Bij toeval liepen we langs een van de vele hoge, zakelijk uitziende gebouwen, waaronder een hele food hal bleek te zitten. We zijn erachter gekomen dat in Montréal veel in de kelder of op hogere etages van gebouwen zit, zoals restaurants, supermarkten en winkels. De food hal bleek een schot in de roos. We hebben er echt heel lekker en vers gegeten. Het eten en de mensen zijn hier veel Europeser dan in Amerika; slanker qua postuur, gezonder eten en veel kleinere porties. De eettentjes met poké bowls en taco’s waren druk bezocht en bij de hamburgers met friet was niemand te vinden….

Daarna zijn we opgesplitst. De mannen terug naar het hotel voor de Ajax-wedstrijd en Noor en ik de stad in, naar het oude Franse gedeelte, dat heel leuk moet zijn. Daar aangekomen hebben we eerst de Notre-Dame basiliek bezocht. Een prachtige basiliek, maar wel heel erg toeristisch. Er worden zelfs lichtshows gegeven in de kerk. Achteraf snappen we dit wel, want er moet toch wat van de stad gemaakt worden. Het Franse gedeelte, dat authentiek en gezellig moest zijn, voelden wij niet zo. De naastgelegen Old Port, de haven van Montréal, was evenmin een gezellige plek. Veel beton, roestig metaal en geen sfeer. Om dit op te leuken hebben ze er een soort pretpark van gemaakt met tokkelbaan, klimpark, waterfietsen op een heel klein stukje, vreselijk uitziend water, een treintje (geen idee wat de moeite waard was om daarmee te zien) en wat winkeltjes in oude containers. We werden er een beetje lacherig van. Noor en ik hebben deze deceptie toen maar met een bubbeltje weggespoeld onder toeziend oog van E.T. (geen grap) en comfortfood, namelijk Poutine. Poutine is het gerecht van de regio Quebec en dat moesten wij natuurlijk even proberen. Het is patat, gedrenkt in dikke jus met daarbovenop gesmolten kaas. Ik laat het aan jullie verbeelding over of dit lekker is of niet…

Daarna met de metro terug naar het hotel en de heren. Daar een duik in het hotelzwembad genomen, dat drukbezet was, vooral door handdoekjes op lege bedjes….. ’s Avonds hebben we heerlijk Italiaans gegeten bij een sfeervol eettentje. De alcoholische drankjes zijn heir gelukkig weer iets goedkoper. En de cocktails zijn even duur als een wijntje en doordat hier de alcoholleeftijd weer op 18+ ligt, is Noor blij 😉. 

Aan het begin van de tweede dag in Montréal hopen wij, dat we vandaag wat enthousiaster over de stad zullen worden. Oude gebouwen worden mooi afgewisseld met hele nieuwe gebouwen en er is veel kunst door de stad heen te zien. Vooral veel roze mannetjes. Hopelijk raakt het ons vandaag en gaan we de stad door een roze bril zien.

Boulevard St Laurent moet leuk zijn, dus hop, die kant op. De foto’s van de muurschilderingen en artistieke uitspattingen in dit gedeelte van de stad zijn heel mooi, maar de werkelijkheid eromheen is smoezelig en een ‘gribuszooi’. Bezweet van het lopen in de slechte luchtkwaliteit van Montréal ploffen we neer bij een uiteindelijk leuk cafeetje. Hier is het een leuke gribuszooi 😉. Ondanks dat we de stad niet voelen, zijn de mensen er ontzettend lief. Heel zachtaardig, open, vriendelijk en behulpzaam. 

Terug naar het hotel hebben we maar een Uber gepakt. Daar hebben we even gerelaxt, zijn Morris, Ries en ik de fitness room nog ingegaan, waar ze een heuse yoga ruimte hadden en hebben we ons klaargemaakt voor het avondprogramma. Eten bij een goed aangeschreven Tapastentje in de ‘gribus’wijk 😉 en naar het hoger gelegen park met prachtig uitzicht over Montréal. Aangekomen bij het tapastentje, lijkt de ingang niet zo uitnodigend te zijn In de sfeer van de wijk), met nogal wat wiet rokende mensen ervoor. Binnen zijn we ook niet direct overtuigd. Houten tafeltjes in een nogal lege, ongezellige ruimte en weinig mensen. We besluiten een drankje en een klein tapasje te nemen en als het niet lekker is, de rest van het diner ergens anders te gaan doen. Maar je raadt het al, het eten was superlekker! We hebben er o.a. heerlijke soft taco’s gegeten. 

Naast Montréal ligt een groot park met een uitkijkpunt over de stad. We waren niet de enige die dit ‘by night’ gingen doen. Na een autoritje en een kleine wandeling was het uitzicht mooi. Dat niet iedereen oog had voor het uitzicht had Noor al snel door. Ze spotte een man met camera en zonnebril, wat al gek is als het donker is, die niet van het verre uitzicht foto’s maakte, maar die het liever wat dichterbij hield, namelijk zijn uitzicht op borsten van vrouwen. Hoogstwaarschijnlijk staan wij ook op zijn ‘natuurfoto’s’. Nadat we deze man betrapt hadden en hem in de gaten hielden en Ries ook foto’s van hem is gaan maken, werd hij er toch een beetje ongemakkelijk van en is hij de bosjes ingedoken. Tot daar ons meest spannende verhaal van Montréal…. 

Conclusie: bijzonder lieve mensen, lekker eten, minder leuke stad. 

Na een heerlijke nacht slapen, een koffietje bij Starbucks (daar zijn we in ieder geval zeker van een lekker bakkie) en wat vers fruit en broodjes bij de supermarkt, gaan we op weg naar Perth. Een plekje op het platteland om even te relaxen (met geen wifi zo blijkt, vandaar dat dit reisverslag iets langer op zich heeft laten wachten).