Dag 1 – 4. Cape Cod

Jaaaah, daar zijn we weer! 7 jaar na de vorige Amerika roadtrip zijn we weer in het ‘beloofde’ land. Ditmaal aan de oostkust. Onze reis begint en eindigt in New York. In 3,5 week gaan we van Brooklyn/Williamsburg naar Cape Cod, Boston, Montreal (CA), Perth (CA), Toronto (CA), Niagara waterfalls, Lititz, Alexandria/Washington en weer naar New York.

Na een hele soepele vlucht met veel foute films, kaartspelletjes en Zweedse puzzels zijn we zonder gekke gebeurtenissen en dus ook zonder spannende verhalen aangekomen op JFK Airport. Via een ritje met de Air Train hebben we onze huurauto voor de aankomende tijd opgehaald bij de autoverhuur; een Subaru Forester (“Wel de sport hè!”, aldus de mannen). Een zeer gemiddeld autootje, in vergelijking met alle andere grote bakken die hier rondrijden. Dat wij verwend zijn met goed en snel internet in Nederland werd al snel duidelijk… Het is hier ttttrrrraaaaaaggggg. Vier e-sims bij drie verschillende aanbieders, maar geen bereik, en geen gedownloade GoogleMaps kaarten. Tja, hoe kom je dan op het eerste adres…? Het duurde even, maar uiteindelijk hadden we verbinding en konden we op weg naar ons hotel voor de eerste overnachting. Navigatie zit namelijk niet standaard in de verhuurauto, zo bleek. Maar voor een ‘klein’ bedrag van 35 dollar extra per dag(!), konden we zeker een auto krijgen, die dat wel had, hahaha. Gelukkig deed de 5G het op een gegeven moment.

Rond 19.30 uur (NL tijd 01.30 uur) kwamen we aan bij ons hotel in de NY wijk Brooklyn / Williamsburg. Leuk hotel met lekker sfeertje. Dat de vierkante meter schaars zijn in NY blijkt uit het formaat van onze hotelkamer. Voordeel in de VS is wel dat je met vier personen een 2-persoonskamer kunt boeken, want deze zijn allemaal voorzien van 2 x een queensize bed (met daaromheen minimale ruimte). De keren dat we in hotels verblijven doen we dus aan family building of family therapy, net hoe leuk we elkaar op dat moment vinden 😉.

Ondanks dat we er al een hele dag en dus ook al enkele maaltijden op hadden zitten, hadden we toch nog honger en zijn we de wijk in gegaan voor een leuk eettentje. Dat werd ‘Hole in the wall’. Een prima restaurantje waar we wat gerechtjes gedeeld hebben. Daarna moe en volgegeten terug naar het hotel en geslapen. Nou jaa… thuis altijd rond 7.15 wakker en dus hier gevoelsmatig ook, alleen is het hier dan pas 01.15 uur. We zaten dus ’s ochtends redelijk vroeg weer aan het ontbijt in het hotel, wat deze maand gratis bleek te zijn (waarom, geen flauw idee). Ondanks dat we Nederlanders zijn, was het toch zeker de moeite waard om goede koffie te kopen bij de koffiebar in het hotel in plaats van de waterkoffie te nemen uit de koffiekannen van het ontbijtbuffet. 

Voordat we richting Cape Cod gingen, hebben we eerst de wijk Williamsburg verder verkend. Dat scheelt aan het einde van onze vakantie weer tijd als we echt in NY verblijven voor een aantal dagen. Het is een artistieke, opkomende wijk met veel muurbeschilderingen en leuke winkeltjes en barretjes. Vooral als je even de moeite neemt om goed naar binnen te kijken, want aan de buitenkant zie je het er vaak niet direct aan af. Helaas miezerde het in het begin en begon het later in de ochtend echt hard te plenzen. Daarom vooral Café Colette (aanrader!) van binnen gezien en een paar winkels, waaronder Mujo, een Japanse winkel met echt hele leuke spullen, waaronder…. paraplu’s. Rond 13 uur zaten we in de auto op weg naar Cape Cod, een schiereiland boven New York in de staat Massachusetts, wat vooral bekend staat om haar mooie stranden, pittoreske plaatsjes, haventjes en hele mooie, koloniaalachtige (voornamelijk witte) houten huizen met houten veranda’s ervoor met uiteraard een schommelstoel (zoals ook vaak in films te zien is). Ooh ja, met natuurlijk ook de Amerikaanse vlag wapperend in de voortuin. De weg ernaartoe was alleen minder pittoresk. Druk, grauw, industrieel en heel veel regen. We waren dus blij verrast dat de Cape Cod omgeving bij aankomst was zoals gehoopt.

Voor de aankomende 4 nachten verblijven we in een Beach cottage (ook een houten huisje) 5 minuutjes lopen naar het strand.  We hebben een tuintje met BBQ, een vuurplaats en een buitendouche. Klinkt ideaal. De werkelijkheid is dat de BBQ er niet alleen vies uitziet, maar ook vies ruikt en de vuurplaats niet gebruikt kan worden door de harde wind, die we hier een paar dagen hebben gehad, of doordat het hout erg nat is door de regen, dat we ook hebben gehad. Met name ’s avonds komen er aardig wat beestje tevoorschijn, waardoor we de avonden toch maar binnen - toepend - hebben doorgebracht. 

De dagen in Cape Cod hebben we vooral gebruikt om even lekker bij te komen en te relaxen. ’s Ochtends rustig wakker worden, ontbijten, koffie, naar het strand of de stadjes verkennen, boek lezen, Olympische Spelen kijken etc. We hebben ons hier vooral verwonderd over de supermooie ‘lommerrijke’ omgeving, zoals makelaars zullen zeggen, met bijzonder mooie koloniale huizen van 1> miljoen, die vlakbij of aan de zee liggen. Er zijn veel ooh’s en aah’s in de auto uitgekraamd. 

Naast luieren hebben we toch ook nog wat actiefs gedaan, namelijk een Whale Watch cruise. De oorspronkelijke cruise op vrijdag bleek bij aankomst geannuleerd vanwege de harde wind. Gelukkig konden we zaterdagmiddag wel mee. Wat een ervaring en wat een machtige beesten! Nu een uurtje met een aardige vaart over het water te zijn gegaan, kwamen we de eerste walvissen tegen. Al van verre kun je hun ‘blows’ (waterspuiten) horen en zien, als je erop let tenminste. Ondanks de grote boot en onze mede-toeristen was het een hele bijzondere ervaring om zulke grote beesten elegant door het water te zien gaan en af en toe boven te zien komen. We hebben in de 5 uur op het water meerdere soorten walvissen gezien, vraag me alleen niet meer welke 😉. In ieder geval ook het een na grootste dier van de wereld, de vinvis. 
Het bijbehorende filmpje vind je hier.

Qua eten en mensen moet we weer even wennen. De afgelopen dagen hebben we vooral ontdekt wat we beter niet kunnen eten. Voorverpakte ‘Italiaanse’ broodjes met beleg bijvoorbeeld. Daar lijkt wel twee ons chorizo, worst en kaas per broodje op te zitten. En je kunt prima één pizza voor vier personen afhalen in plaats van de twee pizza’s die wij gedaan hadden. En ‘note to ourselves’; geen pizza met salami bestellen, want het vet druipt ervan af. Knapperige broodkorsten kennen ze hier niet, alles is zacht (wel handig voor later 😉) en Amerikanen houden van zoet, sauzen en (vette) kaas. 

Aardig zijn ze zeker en aan zelfvertrouwen en superlatieven geen gebrek. Zo is alles en iedereen amazing, fantastic, best of the best en top notch. Bij een niesbui van Morris op de parkeerplaats van de supermarkt reageerde een vrouw niet met de gebruikelijke ‘bless you’ maar met ‘That always happens to me when I come’. Wij hopen maar dat ze bedoelde ‘…. when I come here.’ Anders is het wel een hele intieme bekentenis op de parkeerplaats van de supermarkt 😉.

Ooh ja, pinnen doe je hier natuurlijk niet staand. Veel te vermoeiend. Dat doe je zittend in je auto bij de Drive Thru ATM… Wel zo handig hahaha.