Dag 15 – 16 Niagara falls en Lititz

Het leuke aan een roadtrip is, dat je ’s ochtends niet weet wat je die dag gaat meemaken. Elke dag is weer een verrassing. Zo ook deze dag, een hele leuke dag. Tussen Toronto en de Niagara Waterfalls ligt een klein oud dorpje, genaamd Niagara-on-the-Lake. De route daarheen was echt verrassend mooi. Veel wijnvelden en wijnhuizen met wijnproeverijen in mooi aangelegde tuinen. Alle huizen zijn hier stuk voor stuk groot, duur en imposant. Nog extremer dan bij Cape Cod, hoewel de stijl hetzelfde is. We hebben onze ogen uitgekeken. Het plaatsje is ook echt een aanrader om te combineren met de watervallen. Een hoofdstraat met veel groen, veel bloemen, mooi groot glooiend park en stijlvolle cottage-style huizen, winkels en restaurantjes. Niet groot, maar bijzonder gezellig!

Bij het parkeren van de auto werden we direct aangesproken door een vrouw, die onze Subaru Forester zo ‘cute’ vond (we vroegen ons eerst af of we het wel goed verstaan hadden, maar he! het is wel de sport editie natuurlijk 😉). Door ons uiterlijk of accent, wie zal het zeggen, wist ze gelijk dat we ‘Dutch’ waren. Ze had ook veel Dutch vrienden en trots vertelde ze dat haar man ook voor een ieniemienie beetje Dutch was (en verre voorouder uit ca. 1790 was Nederlands, uuuhhh oke…?).

Tijd voor onze favoriete bezigheid: eten! Alle lieflijk uitziende restaurantjes in dit lieflijke stadje hadden online niet zulke lieflijke reviews. Een stukje verderop zat een Italiaan met wel goede reviews. Bij aankomst bleek die er allesbehalve lieflijk uit te zien: een wegrestaurant op een vervallen plek, met geblindeerde ramen en een allesbehalve aantrekkelijk terras. Onder het motto van Morris; ‘Don’t judge a book by it’s cover’ (ik laat in het midden hoeveel boeken Morris van binnen heeft gezien, laat staan gelezen…) hebben we de gok gewaagd. En joh, wat was het een verrukkelijk Italiaans boek! Heerlijke pasta vongole, pizza’s, panna cotta en Italiaanse koffie. En ook de binnenzijde en de openkeuken van het restaurant bleek meer dan prima te zijn. 

Dit was een goede bodem voor onze volgende activiteit, namelijk een hike vanuit het Niagara Glen Nature Parc naar de ruige Niagara River. Een wandeling van ongeveer een uur naar de beneden gelegen rivier. Het was een hele mooie, soms steile wandeling door bos en rotspartijen. Deze wandeling ligt precies tussen het stadje en de watervallen in. Echt een aanrader. Met een rood hoofd en klotsende oksels zijn we weer de auto ingestapt, op weg naar het hoofddoel van deze dag. 

Zoals verwacht zijn de Niagara waterfalls toeristisch. Het natuurverschijnsel is prachtig, de rest eromheen moet je even wegdenken. Het deed ons een beetje denken aan Las Vegas, maar dan de minder geslaagde versie. Vooral veel Indiërs en Pakistanen met tulbanden waren aanwezig. Waar die ineens allemaal vandaan kwamen…?! Er zijn twee watervallen; de kleinere aan de overkant van de Niagara rivier is de Amerikaanse waterval. De grote, meest indrukwekkende waterval ernaast is de Canadese waterval. Met een boot, de Blowhorner, kan je tot aan de waterval varen. De mensen vanaf de Amerikaanse kant krijgen blauwe poncho’s aan en de mensen aan de Canadese kant rode poncho’s. Voor de full experience hebben wij natuurlijk ook een rode poncho aangetrokken en zijn we op de boot gestapt. Vooraf denk je ‘goh het duurt maar 20 minuten’, maar als je op de boot staat en volledig in de nevel, onderaan de waterval, een tijdje met de boot vaart, duren die 20 minuten héééél lang. Met zeiknatte benen en water in onze schoenen kwamen we weer aan land, maar het was de moeite zeker waard.

Terug in het hotel en met droge kleren hebben we in het restaurant van het hotel gegeten. De eettentjes bij de watervallen durfden we niet aan. Het hotel doet een beetje denken aan een robuuste lodge dat ergens in een ruig natuurgebied staat, met grote, grove stenen, veel hout en grote ruimtes. Zo ook het restaurant en het eten. Jeetje, wat een bord vol! En wat was het verrassend lekker! Het is dat wij niet van de doggy bags zijn, wat iedereen in Amerika en Canada doet, want anders hadden Noor en ik een heel doosje gevuld met heerlijke noodles mee kunnen nemen. Om de Niagara beleving voor de toeristen compleet te maken, is er elke avond om 22 uur een 5 minuten durende vuurwerkshow boven de Niagara waterfalls. We hadden geluk dat wij dit vanuit onze hotelkamer op de 9e verdieping precies konden zien, net zoals de meters hoge nevel die van de watervallen afkomt. 

Na al twee weken op elkaars lip te zitten (wat we overigens heel goed kunnen en nog steeds leuk vinden) moet soms ook de energie er even uit. De kussens van het hotel blijken daar heel geschikt voor te zijn. Noor haar hoofd iets minder 😉. Daarna zijn we heerlijk in slaap gevallen. 

Onze volgende hoofdbestemming is Washington. Omdat de route daarnaartoe te lang is om in een dag te rijden, overnachten we in Lititz. Een klein plaatsje in Pennsylvania, op ca. 6 uur rijden vanaf Niagara. Vandaag gaan we voor ons doen op tijd weg (ca. 9.30 uur zaten we in de auto), want we moeten ook weer de grens met Amerika over. Binnen 30 minuten zijn we bij de grens aan de overkant van de Niagara river. Het lijken net Franse tolpoortjes, waar je doorheen moet rijden. De auto voor ons vertrouwden ze niet helemaal. Op dat moment gaat de slagboom achter de auto dicht, alsof je met de rijen auto’s erachter nog achteruit kunt wegrijden…, gaat er een oranje lampje bovenop het hokje draaien, moet je de knipperlichten van je auto aandoen en word je naar een parkeerplek begeleid voor verdere inspectie. Gelukkig mochten wij, na wat vragen, gelijk door. 

Het eerste stuk was echt heel leuk rijden, door leuke kleine plaatsjes en een mooi glooiend landschap. Na een stop bij de Taco Bell, een taco fastfoodketen (ach ja…), zijn we begonnen aan het laatste stuk. De laatste 45 minuten was op de regionale weg richting Lititz. Lititz ligt in Pennsylvania Dutch Country, waar ook veel Amish wonen. Dutch Country blijkt niks met Nederland te maken te hebben. De oorspronkelijke bewoners kwamen uit Duitssprekende landen. Er zijn verschillende verklaringen waarom het Dutch genoemd wordt in plaats van German. Ik zal ze jullie besparen, want uiteindelijk weten ze het allemaal niet precies.

Zodra we de snelweg afkwamen zagen we al verkeersborden die waarschuwden voor langzaamrijdend verkeer door paard en wagen (die staan er ook op afgebeeld). Helaas waren we net te laat voor een foto of video van een paard en wagen met 3 mooie Amish vrouwen erop. De omgeving is hier weer prachtig! Heel glooiend en prachtig groen met typische houten Amerikaanse huizen, boerderijen en mooi onderhouden tuinen. Ons hotel, The Wilbur Lititz, is gevestigd in een oude chocoladefabriek en ziet er prachtig uit. Naast het hotel ligt nog een oude spoorbaan en een spoorhuisje. Daar bleek ook een farmers market te zijn met livemuziek, foodtrucks en verse groenten van het land, die door de Amish verkocht werden. Dat er hier Duitse roots zijn, blijkt uit de Apfelstrudel kraam 😉. Die zagen er verrukkelijk uit! 

Voor het avondeten zijn we neergeploft bij de Rooster Street Butcher. Een Frans georiënteerd, niet al te groot eettentje dat er ook weer fantastisch uitzag. Omdat we weer in Amerika zijn, mogen de kids geen biertje of wijntje meer bestellen. Je mag zelfs onder de 21 jaar niet aan de bar zitten. Het werd dus een mocktail en een cola met Steak & (truffel) Fries. Heerlijk! Ries en ik hebben de avond afgesloten aan de bar van het hotel met nog een drankje, met op de achtergrond de muziek van een live dixie bandje. 

Nadat de heren de volgende ochtend de mooie fitnessruimte van het hotel hadden uitgeprobeerd en Noor en ik rustig opgestart zijn, hebben we ontbeten bij New Holland Coffee aan de overkant van de straat. Heerlijke wentelteefjes met fruit, bagel met zalm, ciabatta met humus en een broodje met ei stonden op het menu. Het chocolademerk Wilbur’s (ons hotel zit in de oude fabriek hiervan) bestaat nog steeds en maakt nog steeds in Lititz chocola. Dat moesten we natuurlijk bezoeken en proeven. Ze hebben zelfs stroopwafels, gedoopt in chocola en Rich Dutch cacaopoeder voor warme chocolademelk. Dat de stroopwafels echt Nederlands zijn weten we, maar of de rest ook Dutch is of stiekem toch German is de vraag….

Met de Wilbur’s chocola in de tas hebben we dit ontzettend leuke stadje verlaten. Op naar Alexandria, onze plek waar vanuit wij Washington gaan ontdekken.